Iradokizunak
01.03.2023
Obesitatearen Munduko Eguna, urtero martxoaren 4an Obesitatearen Munduko Federazioaren eskutik gogora ekartzen dena, munduko baterako ahalegina da, obesitatearen krisiari erantzun kohesionatua eta sektore artekoa emateko, aditu batzuek pandemiatzat jotzen baitute. Eta ez da gutxiagorako, zeren eta 2035. urterako munduan 1.900 milioi obesitatedun pertsona egongo direla kalkulatzen baita.
Estatu osoan, Obesitatearen Espainiako Sozietateak (SEEDO) egin duen ikerketa baten arabera, obesitate aurreko tasa (gehiegizko pisua) eta obesitate-tasa «kezkagarriak» dira autonomia-erkidego guztietan, eta dagoeneko «biztanleriaren erdia baino gehiagori» eragiten diote. Zehazki, ikerketa horretarako elkarrizketatu diren pertsonen % 53,8k gehiegizko pisua zuen; % 36,6k, gehiegizko pisua; eta % 17,2k, obesitatea.
Hortaz, osasun publikoko erronka itzela da, obesitateari patologia eta konplikazio ugari lortzen baitzaizkio; hala nola Endokrinología eta Nutrizioko Espainiako Sozietateak (SEEN) adierazi duenez, 2 motako mellitus diabetesen kargaren % 44 egozten zaio obesitateari, eta hipertentsio arterialen % 70 inguru gehiegizko pisuaren zuzeneko emaitza dira; gainera, loaldiko apnea-hipopnea garatzeko arrisku-faktore nagusia da obesitatea.
Gibeleko gantz-gaixotasun ez-alkoholikoaren prebalentzia obesitatea duten pertsonengan % 76koa da eta obesitate morbidoa dutenengan, ia % 100koa. Osasun mentalaren eremuan, obesitatea gogo-aldartearen eta antsietatearen nahasmenduak izateko aukera % 25 gehiagorekin lotzen da. Bestalde, zenbait ikerlanek frogatu dute badagoela obesitatearen eta minbizi-mota batzuen arteko lotura.
Zer egin daiteke horri aurre egiteko? Beatriz Astigarraga sendagileak, IMQ-ko Endokrinologia eta Nutrizioko espezialistak hau adierazi du: «obesitatearen tratamenduaren helburua ez da pisua galtzera mugatu behar; aitzitik, horrekin lotuta egon daitezkeen konplikazioak prebenitzea eta tratatzea lortu behar dugu».
Helburu hori lortzeko, Astigarraga doktoreak «bizi-aztura osasungarriak sustatzera» animatzen du. Hortaz, adituaren lehenengo gomendioa hau da: «elikagai osasungarriak, hala nola frutak, barazkiak, zerealak eta lekaleak nagusi diren jan-edana izatea». Beste aholku bat izango litzateke «sedentarismoa saihestea eta jarduera fisikoa egitea, hala nola egunean 30 minutuz ibiltzea». Azkenik, honen garrantzia nabarmendu du: «prozesu horretan pazienteari lagundu behar zaio, eta, horretarako, elikaduraren arloan hezkuntza sustatu behar da, eta egiaztatu behar da prozesu horiekin loturiko alterazio emozionalik dagoen».
Pertsona bakoitzaren egoera indibiduala kontuan hartuta, «obesitatearekin loturiko konplikazio metabolikoak dituzten pazienteengan, beti medikuaren irizpidearen arabera, terapia farmakologiko bat proposa liteke obesitatea tratatzeko».
Tratamendu medikoa ez ezik, «gomendio dietetikoen eta ariketa fisikoaren bidez helburuak lortzen ez dituzten paziente batzuengan, eta obesitatea osasunerako arrisku larria bada, obesitaterako teknika kirurgikoak ere (kirurgia bariatrikoa) egokiak izan litezke», amaitu du azaltzen IMQ-ko endokrinologoak.
«El trastorno por atracones es mucho más común que lo que la gente cree»
El 8 % de los niños y el 5,7 % de las niñas entre 2 y 17 años de edad en Euskadi tienen obesidad
Una investigación demuestra que la dieta y el ejercicio son una herramienta óptima para las personas con obesidad e hipertensión